Put preko Anda je do sada bio najtezi deo puta. Ne samo zbog visine vec i zbog hladnoce. Morali smo da se uvijemo u vrece za spavanje kako bi se barem malo ugrejali (Alitalijino cebe nije pomagalo :)). Andi su najcudnija planina koju sam ikada video. Pored toga sto je totalno gola poput pustinje (a sa gomilom kaktusa za koje nisam ni znao da rastu na tako velikim visinama i izgleda tako)...



Na visini od preko 5.000 metara nema snega!



A onda skoro na samom vrhu naidjete na visoravan koja umesto trave ima sta? So!





I naravno, ljude koji eksploatisu tu so.



Nakon tog mucnog dela, stigli smo do Perua (o Chileu nemam mnogo sta da kazem, ruzna zemlja :)). Prvi utisak o Peruu: "O, ne! Opet pustinja!". Ali ovog puta je vise u Grand Canyon fazonu.





Nakon cega je nastupila pustinja u Sahara fazonu.





I onda konacno nesto sto izgleda normalno. Predivni visoki vulkani iznad Arequipa-e. I konacno sneg na visini. :)



Arequipe-a, grad od preko 750.000 stanovnika ima predivan trg u centru grada (da li sam pomenuo da u Peruu svaki grad u centru ima trg koji se zove Plaza de Armas?) sa fantasticnom katedralom preko puta trga.



Za sada mi Peru izgleda mnogo lepse od Argentine. Nekako kao da ima dublju kulturu i korene. Moguce da je to zbog velikog broja indijanaca, naslednika Inka, ali ova zemlja zaista odise necim misticnim.